Ένα Σαββάτο πρωί στο Leeds

Σάββατο πρωί περπατώ στο Leeds της Αγγλίας κάτω από τους ουρανοξύστες της σύγχρονης Βαβέλ που βάλθηκαν, με νεοφιλελεύθερη λογική, να λύσουν το στεγαστικό ζήτημα της πόλης με το αζημίωτο , ανάμεσα σε «κανονικούς» ανθρώπους που έχουν βγει για τα σαββατιάτικα ψώνια τους.

Δούλεψαν όλη την εβδομάδα σκληρά στις, κατά βάση, άκαρπες εργασίες τους και τώρα ήρθε η ώρα να ανταμειφθούν, δηλαδή να καταναλώσουν.

Άνθρωποι κάθε λογής, κάθε φυλής, ομογενοποιημένοι μέσα από τους κανόνες της αγοράς και της κατανάλωσης. Δεν τους κατηγορώ· υπήρξα άλλωστε αρκετά χρόνια ένας από αυτούς. Απλά μου μοιάζει τόσο βαρετό πια όλο αυτό.

Άνθρωποι στις ουρές με τις κάρτες ανά χείρας να γεμίζουν τις άδειες ζωές τους με βραχύβια αντικείμενα ευτελούς αξίας. Ναυαγοί που γελιούνται πως θα ξεδιψάσουν με θαλασσινό νερό. Όμως το θαλασσινό νερό, όπως και ο αδηφάγος καταναλωτισμός, απλά φέρνουν γρηγορότερα την αφυδάτωση του οργανισμού και του πλανήτη.

Ανάμεσά τους οι άθλιοι της κοινωνίας: οι τρελοί, οι εξαρτημένοι και κάποιοι άστεγοι, ορατοί-αόρατοι, να χαλούν την άψογη εικόνα της αγοράς, αλλά δεν βαριέσαι· ας ασχοληθούν οι φιλανθρωπικές οργανώσεις. «Αλήθεια, η αστυνομία γιατί δεν τους μαζεύει από το κέντρο;» αναρωτιέται μια κυρία γεμάτη χαρτοσακούλες στα χέρια της, κουνώντας δεξιά-αριστερά το κεφάλι.

Έχω περιπλανηθεί σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και όσο περνούν τα χρόνια μοιάζουν μεταξύ τους όλο και πιο πολύ. Δρόμοι γεμάτοι μαγαζιά με τα ίδια ονόματα, τις ίδιες αλυσίδες καφέ, σούπερ μάρκετ, ένδυσης, φαγητού, κρατώντας μόνο μια μικρή πινελιά απ’ τον κάθε τόπο ως κοντράστ για τις βιτρίνες τους. Κάθε έννοια και σύμβολο έχει γίνει πια προϊόν. Μια πιτσαρία λανσάρεται με το Α της αναρχίας και στα περιποιημένα καφέ με τα ακριβά κοκτέιλς βλέπεις φιγούρες επαναστατών , συγγραφέων και ποιητών να στολίζουν ως "Art" τους επιτιδευμένους τοίχους .

Οι δημόσιοι χώροι όλο και συρρικνώνονται στο όνομα της ανάπτυξης και οι συγκεντρώσεις των ανθρώπων μοιάζουν συγκυριακές.

Με έπνιξε το εμπορικό κέντρο και βγήκα να ανασάνω λίγο στην ανοιχτωσιά μπροστά απ’ το επιβλητικό Leeds Town Hall, που χτίστηκε υπό την καθοδήγηση του αρχιτέκτονα Cuthbert Brodrick το 1858 και το εγκαινίασε η βασίλισσα Βικτωρία. Σε μια εποχή που η πόλη ήταν κέντρο κλωστοϋφαντουργίας και διακίνησης μαλλιού παγκόσμια, στέκει ακόμα ως μνημείο μιας τάξης που ήθελε να δείξει ότι η οικονομική ισχύς της αξίζει κλασικούς κίονες και θόλους. Μνημείο ύβρης προς τις λασπωμένες εργατικές συνοικίες με τα ξυπόλυτα παιδιά, τους εργάτες και τις εργάτριες του 14ώρου, τις άθλιες συνθήκες στα εργοστάσια, τους λιμούς, την εξαθλίωση, την εκμετάλλευση και την εκπόρνευση για ένα κομμάτι ψωμί. Οι αυτοκρατορίες κτίζονται πάνω σε αυτά τα ανθρώπινα «αναλώσιμα» υλικά και το Leeds τον 18ο και 19ο αιώνα έχτισε τα παλάτια του με μαλλί, λάσπη και αίμα.

Σήμερα όλα αυτά ανήκουν στην ιστορία και εκτίθενται στα μουσεία. Τα εργοστάσια έχουν μετατραπεί σε οικιστικά ή επιχειρηματικά projects. Η εργατική τάξη δουλεύει πια για την Amazon, τα Primark και τα McDonald’s, καταναλώνοντας παράλληλα και μετατρέποντας γρήγορα σε σκουπίδια προϊόντα που κατασκευάζονται με συνθήκες 19ου αιώνα κάπου μακριά, εκεί που κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. Οι σύγχρονοι αστοί με smart casual και σακίδια North Face εργάζονται πια για τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές εταιρείες που στεγάζονται στο κέντρο του Leeds, που φιλοδοξεί να γίνει το City του Βορρά. Ποιος από τους μεγαλοαστούς εκείνης της εποχής του μαλλιού να το φανταζόταν;

Ποιος απ’ τους σημερινούς μπορεί να φανταστεί πώς θα μοιάζει η εποχή που ζούμε δύο αιώνες μετά;

Μέσα στο μειδίαμα που μου έφερε η σκέψη αυτή, κάπου στην πλατεία μπροστά απ’ το δημαρχείο άκουσα ατίθασες φωνές και γνώριμες φιγούρες να συγκεντρώνονται.

Πλησίασα και ίσως για πρώτη στιγμή σήμερα ένιωσα τόσο οικεία και αρμονικά σε αυτόν τον ξένο τόπο. Άνθρωποι που συνάντησα πρώτη φορά, φιγούρες γνώριμες που χαμογελούσαμε ο ένας στον άλλον, γνωρίζοντας πως για τον ίδιο σκοπό είχαμε ξαναβρεθεί, απλώς ο καθένας σε διαφορετική γεωγραφική περιοχή: να ρίχνουμε φως σε ένα έγκλημα 70 και πλέον χρόνων προς έναν ειρηνικό λαό που δολοφονείται συστηματικά από ένα εγκληματικό κράτος.

Το σύνθημα που μας ενώνει (εκτός από το προφανές ΜΓΔ):

Λευτεριά στην Παλαιστίνη