Ξημερώματα Σαββάτου, στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης, προχωρώ νωχελικά προς τον έλεγχο. Δεν έχει πολύ κόσμο και κατευθύνομαι προς τον τελευταίο διάδρομο, με αριθμό 13. Χαμογελώ, σκεπτόμενος πως κανείς προληπτικός, πριν από πτήση, δεν θα προτιμούσε τον συγκεκριμένο διάδρομο. Παίρνω δύο από τις ειδικές λεκάνες και βάζω πάνω τους ζώνη, κινητό, πορτοφόλι, laptop, μπουφάν, σακίδιο. Έχει γίνει συνήθεια πια. Περνώ από την πύλη∙ δεν χτυπά φυσικά τίποτα και κατευθύνομαι προς την κορδέλα...

Σήμερα έγινα 49 χρονών και το γιόρτασα στις πλαγιές του Ελικώνα, μαζί με ανθρώπινα πλάσματα που μας εμπνέουν κοινά νοήματα —...

Τόπος ξερός , άνυδρος, έρμαιο των σκληρών ανέμων  και της κάψας του ήλιου. Η γη του κατακτημένη , παραδομένη σε αλλότριους σκοπούς ,...